KreDa 27.03. - Dziękujemy Patrycji Jaros!

W piątek, 27 marca, szkolna aula wypełniła się niezwykłą energią. Gościliśmy dr hab. Patrycję Jaros 
(z domu Kuźma), absolwentkę naszego Gimnazjum (2004) oraz Liceum (2007), która w ramach cyklu spotkań „KreDA” udowodniła, że matematyka i życie mają ze sobą więcej wspólnego, niż mogłoby się wydawać.

Od szkolnej ławy do wielkiej nauki

Spotkanie pod hasłem „Kontrolowanie chaosu: Od szkolnej ławki do teorii układów dynamicznych” było sentymentalną podróżą do korzeni. Nasza absolwentka z wielkim wzruszeniem wspominała lata spędzone w murach Salezjanów, podkreślając, jak duży wpływ na jej drogę zawodową i życiową miał panujący tu klimat oraz wpojone zasady.

Szczególne słowa wdzięczności skierowała do p. prof. Anny Suchodolskiej, dziękując za opiekę, wiarę w jej możliwości oraz wsparcie w rozwijaniu talentów, które stały się fundamentem jej dzisiejszych sukcesów naukowych.

Nauka z ludzką twarzą

Patrycja pokazała nam oblicze „szalonego naukowca” pełnego pasji. Na co dzień zajmuje się skomplikowanymi symulacjami numerycznymi i układami dynamicznymi, jednak podczas spotkania z uczniami skupiła się na tym, co w nauce najpiękniejsze – na emocjach i autentyczności.

„Nauka i życie to naczynia połączone” – to przesłanie wybrzmiało wyjątkowo mocno.

Patrycja z humorem i entuzjazmem opowiadała o tym, że termin „kontrolowanie chaosu” realizuje nie tylko w laboratorium, ale przede wszystkim w domu. Jako mama trójki dzieci przyznała, że zarządzanie domową dynamiką bywa wyzwaniem godnym najbardziej skomplikowanych modeli inżynierskich, wymagającym precyzji, ale i nieskończonej cierpliwości. Dość powiedzieć, że pisała pracę doktorską będąc w ciąży i mając malutkie dziecko!

To nie był zwykły wykład. To była lekcja o tym, że:

• Wdzięczność jest kluczem do budowania relacji.
• Pasja pozwala łączyć karierę naukową z rolą kochającej mamy i żony.
• Szkoła to coś więcej niż budynek – to ludzie i wartości, które zostają w nas na zawsze.

Dziękujemy Patrycji za to inspirujące spotkanie, za dawkę naukowego optymizmu i za przypomnienie nam, że nawet największy chaos da się oswoić, jeśli ma się ku temu odpowiednie narzędzia i... wielkie serce!